Historia design thinking

Aby w pełni zrozumieć czym jest design thinking niezbędne jest sięgnięcie do korzeni tej metody i tego, co wpłynęło na jej powstanie i obecny kształt. Design thinking wyłoniło się z teorii i praktyki różnych dyscyplin i nauk jako odpowiedź na rosnącą w ostatnich latach potrzebę tworzenia innowacji biznesowych, technologicznych i społecznych.

Design thinking wywodzi się z wzornictwa przemysłowego i szeroko pojętego designu. To  metoda kreatywnego rozwiązywania problemów za pomocą strategii wykorzystywanych przez projektantów wzornictwa i designerów w procesie projektowania. Innymi słowy design thinking to zastosowanie sposobów pracy i narzędzi projektantów do wyzwań biznesowych i społecznych.

Design thinking uważa się za nową metodę, która istnieje od kilkunastu lat. Jednak naukowcy, inżynierowie, naukowcy i osoby z sektora kreatywnego od dziesięcioleci koncentrują się na metodach i procesach innowacji. Odniesienia do design thinking sięgają lat 50. i 60., chociaż bardziej w odniesieniu do architektury i inżynierii. Historia design thinking jest ściśle związana z rozwojem designu.

Lata 60 XX wieku – próby opisania designu metodami naukowymi

Aby w pełni zrozumieć każdy aspekt projektowania, jego wpływów, procesów i metodologii, w latach 60. podjęto wysiłki, aby rozwinąć naukę z dziedziny projektowania, stosując metodę naukową opartą na dowodach i faktach.

Wicked problems

Horst Rittel, teoretyk projektowania znany z określenia terminu “wicked problems” (tj. bardzo złożone/wielowymiarowe problemy) w połowie lat sześćdziesiątych, zabrał głos na temat procesu rozwiązywania problemów w projektowaniu. W szczególności Rittel skupił się na stosowaniu metodologii projektowania w radzeniu sobie z tymi złożonymi i wielowymiarowymi problemami oraz na tym, jak wpłynęły one na pracę wielu praktyków projektowania i wykładowców tamtych czasów. Złożone i wielowymiarowe problemy są istotą design thinking, ponieważ właśnie takie problemy wymagają współpracy i głębokiego zrozumienia ludzi.

Lata 70

Amerykański ekonomista i informatyk, laureat Nagrody Nobla Herbert A. Simon jako pierwszy wspomniał o designie jako o nauce i sposobie myślenia w swojej książce z 1969 roku pt. „Sciences of the Artificial”. Pojęcie to pojawiło się także w książce emerytowanego profesora inżynierii mechanicznej Roberta H. McKima z 1973 roku pt. „Experiences in Visual Thinking”.

Herbert Simon w 1970 roku wniósł wiele pomysłów, które są obecnie uważane za założenia design thinking. Jest znany z tego, że mówił o szybkim prototypowaniu i testowaniu poprzez obserwację, koncepcje, które obecnie stanowią rdzeń wielu procesów projektowania i przedsiębiorczości. To także stanowi jedną z głównych faz procesu design thinking.

Robert H. McKim, artysta i inżynier, bardziej skupił się na wpływie myślenia wizualnego na nasze rozumienie rzeczy i na naszą zdolność rozwiązywania problemów. Książka McKima uwzględnia różne aspekty myślenia wizualnego i metod projektowania w rozwiązywaniu problemów, z naciskiem na połączenie sposobów analitycznego i kreatywnego myślenia, aby stworzyć bardziej holistyczną metodę rozwiązywania problemów. Idee omówione w jego książce stanowią podstawę metody design thinking.

Lata 80

Nigel Cross, brytyjski projektant i profesor  projektowania, omawiał naturę rozwiązywania problemów projektantów w swoim przełomowym artykule z 1982 roku. Porównuje on w nim sposoby rozwiązywania designerskich problemów przez projektantów ze sposobami radzenia sobie z nie-designerskimi problemami w innych dziedzinach życia.

Bryan Lawson, profesor School of Architecture na Uniwersytecie w Sheffield w Wielkiej Brytanii, omówił również obserwacje zebrane z serii testów, które dotyczyły porównania metod stosowanych przez naukowców i architektów przy próbie rozwiązania tego samego niejednoznacznego problemu.

Lawson przeprowadził serię testów na studentach architektury  na studiach podyplomowych (tj. „projektantów”) i podyplomowych studentów studiów przyrodniczych  („naukowców”). Dla każdej grupy postawił problem polegający na układaniu kolorowych klocków. Studenci musieli przestrzegać zestawu zasad. Lawson zdał sobie sprawę, że „naukowcy” starają się systematycznie badać każdą możliwą kombinację bloków, aby sformułować hipotezę o podstawowej zasadzie, którą powinni podążać, aby stworzyć optymalny układ klocków. Innymi słowy, naukowcy rozwiązywali problemy w oparciu o skupienie na problemie i jego analizie. Z drugiej strony, projektanci mieli tendencję do szybkiego tworzenia wielu układów kolorowych bloków, a następnie testowali, czy pasują do wymagań zadania. „Projektanci” zdecydowali się wygenerować dużą liczbę rozwiązań i wyeliminować te, które nie spełniały wymagań zadania.

Ta druga metoda rozwiązywania problemów koncentruje się na poszukiwaniu różnorodnych rozwiązań i tę metodę Cross uznaje za kluczową koncepcję konstruktywnego sposobu rozwiązywania problemów.

Rok 1987

Peter Rowe, ówczesny dyrektor Urban Design Programs na Harvardzie, w 1987 roku opublikował swoją książkę pt. „Design thinking”, która koncentruje się na sposobie, w jaki projektanci architektury podchodzą do swojego zadania. Jak widać, rozwój design thinking jako odrębnej metody odbywał się poprzez podróż przez różne dziedziny nauk i dyscyplin.

Lata 90 i XXI wiek

1991

W tym roku została założona firma IDEO, która zaprezentowała swój proces projektowania wzorowany na pracach opracowanych w Stanford Design School. IDEO jest jedną z firm, która wprowadziła design thinking do głównego nurtu biznesowego opracowując na przestrzeni lat własną, przyjazną dla odbiorcy terminologię, przebieg procesu i zestawy narzędzi. Umożliwiły ona osobom nie mającym wykształcenia i doświadczenia projektowego lub nie zorientowanym w metodach projektowania szybkie i łatwe wykorzystanie tego procesu.

Jednym z założycieli firmy jest Daviid Kelley – projektant, inżynier i wykładowca na Uniwersytecie Stanford, który jest największym popularyzatorem design thinking na świecie. Obecnie, CEO firmy jest Tim Brown, który również aktywnie prezentuje wartość design thinking zarówno w obszarze biznesowym jak i społecznym.

1992

W 1992 r. szef designu na Uniwersytecie Carnegie Mellon, Richard Buchanan, opublikował  artykuł zatytułowany „Wicked problems in design thinking”, który omawiał początki design thinking. W artykule omówiono, w jaki sposób nauki rozwijały się w czasie od renesansu
i sformalizowany się w specjalizacjach i procesach, z których korzystały, coraz bardziej odcinając się od siebie. Następnie wyjaśnił, że design thinking wyłoniło się jako środek integracji tych wysoce wyspecjalizowanych dziedzin wiedzy, aby można było stosować je jako połączone dając holistyczną perspektywę nowym problemom z jakimi mamy dzisiaj do czynienia.

2005

Design thinking staje się nowym kierunkiem w Stanford School of Design tzw. d.school. Szkoła d’school, znana dziś jako Instytut Wzornictwa Hasso Plattnera, od samego początku miała za cel nauczanie design thinking jako jeden z głównych celów Instytutu.

Obecnie ruch design thinking szybko zyskuje na popularności, a pionierzy, tacy jak IDEO i d.school, standaryzują ścieżkę, którą inni mogą podążać. Inne prestiżowe uniwersytety, szkoły biznesu i firmy myślące przyszłościowo przyjęły tę metodę w różnym stopniu, czasami ponownie interpretując ją w swoim, odmiennym kontekście.

Podsumowanie

Doświadczyliśmy rewolucji przemysłowej i drugiej wojny światowej przesuwając granice tego, co uważaliśmy za technologicznie możliwe, i tego w jaki sposób musieliśmy poradzić sobie z „wicked problems”. Inżynierowie, architekci i projektanci przemysłowi, a także naukowcy zajmujący się kognitywistką, zaczęli zbierać się w kwestiach zbiorowego rozwiązywania problemów, kierując się znaczącymi zmianami społecznymi, które miały miejsce w tym czasie. Liderzy, teoretycy i praktycy design thinking zaczęli formułować nowe sposoby wykorzystania istniejących rozwiązań w zakresie rozwiązywania problemów, działań i procesów zorientowanych na innowacje w celu znalezienia rozwiązań dla szerszych problemów.

historia design thinking

Napisz komentarz